Waarom ik het woord ‘authentiek’ niet meer kan horen

Er zijn van die woorden die zó vaak gebruikt worden, dat ze leeg raken.
Voor mij is dat woord: authentiek.

Iedereen is tegenwoordig authentiek.
Authentieke ondernemer.
Authentieke content.
Authentieke foto’s.
De authentieke versie van jezelf.

En elke keer als ik het lees, voel ik ergens in mijn lijf een klein lampje uitgaan.
Niet omdat ik niet geloof in écht zijn, maar omdat het zo’n marketingwoord geworden is dat we er vooral heel moe van raken.

En ja, dat zeg ik als portretfotograaf. Met een studio. Met een website. Met teksten. Ik ben ook gewoon onderdeel van “het internet”.

Alleen… als iemand tegen mij zegt:
“ik wil graag een authentiek portret”,
dan weet ik vaak niet wat ze nu écht bedoelen.

Bedoel je
dat je geen gladgestreken versie van jezelf wilt
dat je rimpels er ook gewoon bij horen
dat je niet in een rol wilt kruipen
of dat het gewoon lekker klinkt

Want dat laatste gebeurt óók.

Authentiek is geen filter

Authentiek is geen stijltje dat je er even overheen gooit.
Het is niet:
“hier heb je drie poses en dan lijk je spontaan”.

Authentiek gebeurt meestal juist in de momenten dat je even vergeet dat je op de foto staat.
Als je uitademt.
Als je een grapje maakt.
Als je iets zegt wat je eigenlijk niet had ingepland.

Dat krijg je niet door boven een website te zetten dat je “authentiek” werkt.
Dat krijg je door een setting te maken waarin iemand zich veilig genoeg voelt om niet meer te hoeven presteren.

Daar gaat het bij mij om in de studio.
Rust.
Tijd.
Geen druk om in tien minuten “even” een heel leven te vangen.

De “authentieke versie van jezelf”

En dan die zin:
“de authentieke versie van jezelf”.

Alsof je in de kast meerdere versies hebt hangen.
Maandagochtend-jij.
Op-werk-jij.
Met-je-vriendinnen-jij.
Moe-en-klaar-met-alles-jij.

En dan moet je blijkbaar óók nog op zoek naar
“de authentieke versie van jezelf”.

Welke is dat dan
De jij die lacht
De jij die serieus is
De jij die gespannen binnenkomt
Of de jij die pas na een half uur een beetje kan landen

Want al die versies ben jij.
Je bent niet minder echt als je zenuwachtig bent.
Je bent niet méér echt als je ontspannen bent.

Op foto’s doen we soms alsof er één gouden moment is waarop je “authentiek” bent,
en de rest mislukt is.
Ik geloof dat niet.

In een shoot zie ik meestal heel veel kleine stukjes van iemand langskomen.
De twijfelende jij.
De grappige jij.
De stille jij.
De “oké, nu durf ik het” jij.

En samen vormen die het portret.
Niet één perfecte “authentieke versie”,
maar gewoon: jij, op dat moment.

Waarom ik het woord zelf loslaat

Ik kan het woord “authentiek” niet meer horen, omdat het vaak voelt als een pleister op iets wat we niet durven uitspreken.

“ik ben authentiek” is soms ook
“ik weet het niet zo goed, maar ik hoop dat je me gelooft”.

Bij foto’s zie ik het ook.
Dan staat er bij een portret:
“puur en authentiek”,
maar de persoon op de foto hangt in een pose waar geen mens ooit vrijwillig in gaat staan.

Dan voel ik vooral de moeite, niet de mens.

Dat is precies waarom ik dat woord ben gaan loslaten.
Niet omdat de intentie slecht is,
maar omdat het voor mij meer ruis dan helderheid geeft.

Wat ik liever zeg

In plaats van authentiek zeg ik liever:
dat je jezelf mag herkennen in je portret.

Dat je later naar de foto kijkt en denkt:
“ja, dit ben ik nu. En daar ben ik oké mee.”

Ik zeg liever:
rustig
echt
zacht
sterk
een foto waar je blij van wordt
een blik die klopt.

Vrouwen die bij mij in de studio komen, zeggen nooit:
“ik wil een authentiek portret”.

Ze zeggen dingen als:
“Ik haat op de foto gaan.”
“Ik sta altijd raar.”
“Ik wil gewoon één keer een foto waar ik blij van word.”

Dáár kan ik wat mee.
Daar zit gevoel in.
Daar begint voor mij het werk.

Hoe dat terugkomt in een Confidence Portrait

Bij een Confidence Portrait is mijn doel niet:
“een authentiek beeld maken”.

Mijn doel is dat jij je veilig genoeg voelt om niet meer te hoeven spelen wie je denkt dat je moet zijn.

We kletsen.
We proberen wat.
Je mag lachen, zuchten, serieus zijn, even niks weten.

En ergens tussen die eerste ongemakkelijke minuten
en het moment dat je vergeet dat je “goed moet doen”,
gebeurt er iets.

Je gezicht wordt zachter.
Je blik rustiger.
Je schouders iets lager.

Dat is waar ik naar op zoek ben.
Niet naar het perfecte plaatje,
wel naar een portret waar jij later met zachtheid naar kunt kijken.

En wat zet je dan op je website

Ja, dan komt natuurlijk de ondernemersvraag:
wat moet er dan wél staan

Voor mij hoeft er niet te staan dat ik “authentieke portretten” maak.
Ik wil liever dat iemand op mijn site landt en denkt:

“hier voel ik me rustig”
“hier hoef ik niet te presteren”
“hier kan ik gewoon mezelf zijn, ook als ik niet precies weet hoe dat moet.”

Dus ik schrijf over
rust
begeleiding
geen geforceerde poses
foto’s waar je later met trots naar terugkijkt.

Misschien zoekt iemand in Google op “authentieke portretten”.
Maar als ze bij mij binnenkomen en lezen wat ik bedoel met echt,
is dat voor mij genoeg.

Misschien herken je dit

Misschien krijg jij ook jeuk van woorden die te vaak voorbij komen.
Authentiek.
Kwetsbaar.
Zelfliefde.
Transformatie.

Woorden die iets moois proberen te vangen,
maar onderweg hun kleur zijn kwijtgeraakt.

Dan wil ik je dit meegeven:
je hoeft ze niet te gebruiken om wél te leven wat erachter zit.

Je mag gewoon zeggen:

“Ik wil een foto waar ik niet van schrik.”
“Een beeld dat klopt met wie ik nu ben.”
“Een portret waar ik later nog steeds zacht naar kan kijken.”

En als je stiekem denkt:
“misschien ooit, zo’n Confidence Portrait”,
maar jeuk krijgt van grote woorden…

Begin dan gewoon klein.
Lees mijn gratis Confidence gids.
Kijk rond.
Voel rustig of dit iets voor je is.

Het echte werk gebeurt uiteindelijk niet in woorden.
Dat gebeurt daar, in de studio,
voor de camera,
op het moment dat jij denkt:

“oké… laat maar zien dan.”