Mijn manier van kijken

Er is iets waar ik me steeds opnieuw over verwonder.

Als kind lijken we onbevangener naar onszelf te kijken.

Ergens onderweg verandert dat.

We worden kritischer.

Vooral op onszelf.

—

Wanneer iemand voor mijn camera staat, hoor ik vaak wat iemand níét mooi vindt.

Dat is nooit waar mijn aandacht als eerste naartoe gaat.

—

Misschien is dat wel mijn manier van kijken.

Ik kan niet anders dan zonder oordeel naar mensen kijken.

Ik zie een blik.

Een klein gebaar.

Een manier van lachen.

Een hand die de andere zoekt.

Dat zijn de dingen die blijven hangen.

—

En misschien is dat wel het bijzondere aan foto’s.

Jaren later kijken we er vaak heel anders naar.

We zien niet meer dat ene plukje haar of die onzekerheid van toen.

We zien een herinnering.

Een tijd in ons leven.

En soms denken we zelfs:

“Waar maakte ik me toen eigenlijk zo druk om?”

—

Misschien is dat wel de reden waarom ik fotografeer.

Om vast te leggen wie je vandaag bent.

Voor de mensen van wie je houdt.

En misschien ook een klein beetje voor jezelf.

—

Misschien kijk jij heel anders naar jezelf dan dat ik naar jou kijk.